من فقط براي سايه خودم مي نويسم
:: HOMEPAGE :: E-MAIL :: Archive


ايمان بياوريم به آغاز فصل سرد

نوشته شده در ساعت ۱۳۸٤/۱۱/٢٤ توسط مريم

فروغ  / 1313 - 1345

همه هستی من آيه تاريکيست      که ترا در خود تکرارکنان

به سحرگاه شکفتن ها و رستن های ابدی خواهد برد

من در اين آيه ترا آه کشيدم .... آه

من در اين آيه ترا به درخت و آب و آتش پيوند زدم

زندگی شايد ريسمانيست که مردی با آن خود را از شاخه مياويزد

زندگی شايد افروختن سيگاری باشد در فاصله رخوتناک دو همآغوشی

زندگی شايد آن لحظه مسدوديست

که نگاه من در نی نی چشمان تو خود را ويران ميسازد

در اتاقی که به اندازه يک تنهاييست

دل من که به اندازه يک عشقست

به بهانه های ساده خوشبختی خود مينگرد !

سهم من اينست  سهم من

آسمانيست که آويختن پرده ای آنرا از من می گيرد

سهم من پايين رفتن از يک پله متروکست

و به چيزی در پوسيدگی و غربت واصل گشتن .....

سهم من گردش حزن آلودی در باغ خاطره هاست

و در اندوه صدايی جان دادن که به من ميگويد :

دست هايت را     دوست ميدارم !

دست هايم را در باغچه ميکارم

سبز خواهم شد ميدانم ميدانم ميدانم

..... نميخواهم نميخواهم اين روز را بنويسم که چه بوده ست .. که چرا بايد يک تصادف ناگهانی ترا از دفترت جدا کند .. از شعرهايت و از زندگی ات که همه شايد تنها يک قفس بود که سرانجام از آن پرکشيدی ...

آه ای دخترک مغموم وقتی عشق را در چشمان معشوقت جستجو ميکردی مگر چندساله بودی ؟ وقتی اولين شعرهايت را نوشتی چندمين بلوغ را گذرانده بودی ! شايد کمی زودتر از سن خودت بزرگ شدی احساس کردی عاشق شدی زندگی کردی و باليدی ... معنای درد را شايد زمانی چشيدی که بايسته اش نبود . حيف و صد حيف که وقتی تولدی ديگر يافتی روزگار فرصتی ديگر نداد ! ....

از من مخواه ای بانوی احساس که نميتوانم در سوگت بنويسم .. نميتوانم شعرت را بخوانم و گريه نکنم ... از من مخواه که ساده و سرد زندگی کنم که تو مرا آموختی تا عاشق باشم !

.... امسال نتوانستم متاسفانه در مراسم شرکت کنم اما آنطور که دوست عزيزی ميگويد امروز مراسمی با شعرخوانی علاقه مندان به مرحوم فروغ فرخزاد در آرامگاهش در ظهيرالدوله برگزار شده است ..... روحش شاد ..


هر كسي هم نفسم شد دست آخر قفسم شد

چند هم نفس لينک ثابت مطلب | ابتداي صفحه

اشک هايم را کم آورده ام !

نوشته شده در ساعت ۱۳۸٤/۱۱/٢٠ توسط مريم

از اين روزگاری که من ديده ام  چه شب ها خدايا خدا کرده ام

نهادم سر سجده بر خاکت       تو را ای خدا من صدا کردم

سبب گر بسوزد .. مسبب تو هستی

سبب ساز اين جهان تويی ....

ز دست که آيد که دستم بگيرد ..... مرا سايه امان تويی !

ايام سوگواری سالار شهيدان امام حسين ( ع ) را به تمام دوستان تسليت عرض ميکنم و اميدوارم در اين ايام عزاداری به دور از تمام رنگ و ريا ها کمی بيشتر به خود بپردازيم و سعی کنيم که در ورای مظلوميت حسين صدای درون خود را هم بشنويم و صدای انسان هايی را که فرياد نميزنند اما زخم دارند ! .. کاش در اين دوران به غير از گريستن در سوگ کربلا برای خود هم گريه کنيم شايد نياز باشد کمی خلوت کردن با خويشتن خويش و کمی اصلاح کردن ... اميد که دعا و خواهش هر بنده پاکی در اين روزها مقبول خداوند قرار گيرد و خود گشايشی در احوال ما کند .

-------------------------------------------------------------------------------

اين روزها نميدانم حس کرده ای يا نه که آسمان گرفته تر بود ! آسمان همينجا را ميگويم همين شهر شلوغ .. چند روزی ست که هرکه سر به آسمان ميبرد اشک آلود بازميگردد . نميدانم تو هم مثل من از بغض تيره اش غمگينی يا که چنان در احوال خود غرقی که سراغی از آسمان نميگيری ؟؟

ميدانم ميدانم سر برگرفتن و دنبال هستی گمشده بودن و نگاهی عميق و پرسشگر  برانداختن بر ابرهای پف کرده  فکر آزاد و دل سير ميخواهد ! ميدانم آنچنان سرگرم درآوردن نان شبی که ديگر فرقی ندارد که آسمان تيره ست يا روشن !.. همانقدر کفايتت ميکند که امروز ترافيک کمتر است يا بيشتر ... و اين درد روزمرگی ست که به آن دچار شده ايم ...

اما تويی که شايد مثل منی و هنوز مجبور نيستی که زندگی کنی تا کار کنی ! شايد هنوز وقتت آنقدر خالی ست که از يک حرف عاشقانه گريه ات بگيرد و با يک تماس دلت بلرزد .. اگر مثل منی ميدانی چه ميگويم . ميدانی چه میپيويم .. کاويدنم بهر چه بود ؟ بهر که بود ؟ ... اين روزها دلم از تو گرفته تا آسمان تيره و اين خانه مسکوت .. همه جا تاريک و همه کس خاموش .. اين روزها نميتوانم سر بر شانه ات بگذارم و گريه کنم .. نميدانم که هنوز آنقدر بچه ام يا نه اما نميتوانم دوباره در چشمانت عشق را معنا دهم... من هنوزم نگرانم که تو حرفامو ندونی ... اين ديگه يه التماسه من ميخوام بيايی بمونی ... اما نه شک دارم به ماندنت و بودنم .. شايد از ترسم اينرا بگويم که ميخواهم بيايی اما نمانی ! نمانی که بيشتر همديگر را عذاب دهيم ....نميدانم و همين درد مرا سخت ميازارد !

در سخت شرايطی مرا گذاشته ای ! مرا که نفس احساسی ام بيشتر از عمل احساسی ام است . ميدانی که از منطق جلوتر از احساس پرس وجو ميکنم . اما نميتوانم هميشه به آن عمل کنم ! سخت است هم عاشق باشی هم عاقل .. نميتوانم شب های انتظار و گريه را نديد بگيرم و دوباره بازگردم از طرفی روزهای خوب باهم بودن هم خاطره يک روزه نيست که بتوان فراموشش کرد ..

ميگويی مرا ببخش .. اما من خود محتاج بخششم .. ميگويی حرفی بزن مرا ميدانم غمگينی ... ميگويم که وقت بازآمدنت شکوه هايم همه رفت ... ميگويی مجالم ده تا ببينمت ... ميگويم ترسم از همين ديدار توست ... ميگويی شک به دل راه مده که عاشق منتظر است ... ميگويم قلبم پر از وسوسه ست اما نميدانم ... ميگويی بزن ساقه ام را بسوزان درختم ولی از بريدن حرفی مزن ... ميگويم مرا نيست توان ضربت بر شاخه ای که دوستش دارم !

----------------------------------------------------------------------------------------

                                        

هفته پيش قسمتی از مصاحبه داريوش را نوشتم که البته اين هفته چند نکته کوتاهی به آن افزوده شد . در مجموع غرض و مطلب همان درد عظيم رنج انسانی است که او لمسش کرده است .. طعمش را چشيده ست .. طعم درد را و اينک از در انسان برای انسان ميخواند و چه فروتنانه ميگويد : من سی و پنج سال است که برای مردم خوانده ام ولی در اين سال های بعد ميخواهم بيشتر و به گونه ای ديگر به مردم خدمت کنم !

آيا خدمتی بيشتر از اين ميراث عشق و اميد و ترانه که به مام ميهن کرده ای ؟ خدمتی بيشتر از همين دلسوزی عاشقانه برای جوانه هايی که ندانسته در اعتياد پرپر ميشوند .. به کدام مذهب هستيم .. به کدام ملت هستيم که کشند عاشقی را که تو عاشقم چرايی ؟

تو هميشه از اميد گفته ای حتی وقتی سياه ترين دردها را گفتی . تو هميشه اميد اين دل های تنها بوده ای و چه زيباست کلامت که ميگويی پرده ها را کنار بزنيم و تعارف هايمان را کنار بگذاريم و قبول کنيم که چه هستيم و که هستيم ! آری فرياد بزنيم که نميدانيم تا بيشتر بياموزيم و بيشتر ياد بدهيم ...  


هر كسي هم نفسم شد دست آخر قفسم شد

چند هم نفس لينک ثابت مطلب | ابتداي صفحه

ای همه صدای عشق تولدت مبارک !!!

نوشته شده در ساعت ۱۳۸٤/۱۱/۱٥ توسط مريم

آه هرگز ندانستم از عشق ...چيستي تو ؟ كيستي تو ؟!

در اين نگاه خسته و اين شب تبدار        

                                             صداي توست كه در خاطرم جوانه ميزند 

از پس تكرار بيهوده و مايوس                  

                                             نواي توست كه نويد دوباره ميدهد   

روييد اين تك درخت هميشه سبز            

                                            در خاك خسته اي كه جنازه ميبرد

ی ک نام و يك اوج بلند غرور در او               

                                            از براي مردي كه هيئت جاودانه ميدهد

وارهيده از هرچه ظلم در آن است           

                                           در روزگاري كه فرياد ، به نشانه ميرود !

شيرين كلام او به ذهنم تصوير آخر است    

                                          در نگاه معصوم اش كه عشق را بهانه ميدهد ....

                             

                              ....... داريوش جان تولدت مبارک .......

 

پنجاه و پنجمين بهار زندگی ات را تبريک ميگويم و اميدوارم در سايه لطف پروردگار روزهای پر از عشق و شادی و سلامتی داشته باشی .... آمين .

 ----------- سال ها می آيند و از پس هم يکايک ميگذرند و بر خاطرمان تنها نقشی ميماند از دوست به يادگار ! نقشی به دلتنگی به حسرت به اميد .. آری شايد تنها با اميد بتوان زندگی کرد ! بر ديوار زندگی هرکس نامی و بر قلب عاشق هر مجنونی يادی ٬ حک شده ست .. اسمی که پيام آور عشق است و نويد بخش پاکی و بر قلب من تنها نام تو حک شده ست ....

                                   ای زيباترين خاطره صميمی هميشه با ما باش ...

                               

                               عزيزان هم صدا در اوج ميلاد :

                          ياور از ره رسيده            هواداران داريوش

                        خواب خوب بی قفس بودن       دزدکی  

                             ترانه بازی                    بغض خانگی

                       يه عشق داريوش          عشق من عاشقم باش

                         


هر كسي هم نفسم شد دست آخر قفسم شد

چند هم نفس لينک ثابت مطلب | ابتداي صفحه

هديه آسمانی

نوشته شده در ساعت ۱۳۸٤/۱۱/۱٤ توسط مريم

             اي كه بي تو خودمو تك و تنها ميبينم ...

شب فرزندان ناهمگون ميزايد و روز آنها را در بستري از عادت ٬همگون ميسازد
آدم هاي معمولي با نيازهاي معمولي آن چيزي ست كه روزگار ميپروراند !
 

اما شب تك ستارگان را ميدزد
آنها را گوشه اي در پرتو خورشيد ميگذراد
وقتي كه ماه شعاع نقره اينش را بالاترين نور ميداند
شب آن تك ستاره را در اوج طلوع خورشيد ميگذراد ! 
 تا اسير اين گردش دوار نگردد
 تا كه بيهوده نقطه پرگار نگردد

آنها را ميزايد در روشنايي تصوير الهی
و ميپروراند به زير چتر سنگين لطفش
تا از آنان مردمي بسازد چنين پاك  ٬  چنين آزاد

آن شب ستاره اي جست  ..... ماه بيرنگ شد ......  خانه روشن شد 
                                      و
تو از ميان ابرها سركشيدي 

آن شب خدا ستاره را به آسمان وام داد
                                              وتو را به زمين
به نيكويي يك فرزند ...

                   به سرفرازي يك مرد

و به جاودانگي يك صدا
                                 آري
اي زيباترين هديه
                                                       و اينك زمين از خدا تو را وام دار است !!

....... نميتوان چيزی گفت نميتوان حتی چيزی نوشت نميتوان در اوج احساس از تو به زيبايی سخن گفت . اگر کم گفتم اگر بد گفتم مرا ببخش که بيش از اين توانم نيست .
                             

                              ای عزيزترين دل تولدت مبارک !

                               عزيزان هم صدا در اوج ميلاد :

                          ياور از ره رسيده        هواداران داريوش

                             روزنه رهايی            زمستان

                         يه عشق داريوش        داريوش هميشه داريوش


هر كسي هم نفسم شد دست آخر قفسم شد

چند هم نفس لينک ثابت مطلب | ابتداي صفحه

من از تو ميمردم اما تو زندگانی من بودی

نوشته شده در ساعت ۱۳۸٤/۱۱/۱٢ توسط مريم

                

قسمت هايي از ورود داريوش به روي صحنه کنسرت و ملودي  چشم من آغازگر اين مصاحبه است . قسمتي که داريوش مثل هميشه به آرامي روي سن آمده و فرياد عشق را ترجماني ديگر ميکند . لازم به ذکر است که تنظيم اين کنسرت نيز برعهده رامين زماني بوده است . حال به بازگويي قسمت هايي از سخنان داريوش در اين مصاحبه ميپردازم :

بار ديگر اين زخم کهنه ٬اعتياد اولين کلمه جاري بر زبان آن نازنين است ( آمار اعتياد و آسيب اجتماعي رو به فزوني ست و بايد در اين راستا آستين ها را بالازد . ملتي اگر آرامش و آسايش نداشته باشد آن سرزمين هرجا ميخواهد باشد يک سرزمين ورشکسته است )

و باز از درد عظيم انسان ميگويد و از اين دور باطلي که به آن دچار شده ايم .

( زمان زماني شده که انسان و جان انسان ارزان ترين چيز است . سمبل انسانيت از ما دور شده و ما همديگر را فراموش کرده ايم . چه قدر زيباست يک زخمي را دوا کردن و مرهمي روي درد کسي گذاشتن . بياييم به دور از عقايد سياسي به قول شادروان شاملو عشق هايمان را به هم بدهيم . )

در جایي ديگر از درد پناهندگان ميگويد و بيان ميدارد که : پناهنده انسان است ابزار سياسي نيست .

و در انتها از آيينه ميگويد : ( آيينه يک سازمان غيرانتفاعي ست . و متعلق به مردم است . احتياج به دست نيازمند و توانگر باهم دارد و هدفش اين است که آيينه اي را در برابر انسان قرار دهد تا واقعيت را ببيند . هدف آيينه در راستاي آموزش ٬پيشگيري و اطلاع رساني ست . ... ميتوان دور از مسائل سياسي تشکلي درست کرد با وابستگي به همه و بدون وابستگي به کسي . )

چشم من بيا منو ياري بکن                             گونه هام خشکيده شد کاري بکن

غير گريه مگه کاري ميشه کرد                        کاري از ما نمياد زاري بکن ....

اين چکيده ای از صحبت های داريوش در حاشيه آخرين کنسرت ايشان بود که اميدوارم مورد توجهتون قرار گرفته باشه ...

                                            تولدت مبارك اي يگانه ترين يار

من از تو ميمردم           اما تو زندگانی من بودی

تو با من ميرفتی          تو در من ميخواندی

وقتی که من خيابان ها را بی هيچ مقصدی می پيمودم

تو با من ميرفتی         تو در من ميخواندی

تو از ميان نارون ها گنجشک های عاشق را

به صبح پنجره دعوت ميکردی

وقتی که شب مکرر ميشد        وقتی که شب تمام نميشد

تو از ميان نارون ها گنجشک های عاشق را به صبح پنجره دعوت ميکردی

تو دست هايت را ميبخشيدی      تو چشمهايت را ميبخشيدی

تو مهربانيت را ميبخشيدی        وقتی که من گرسنه بودم

تو زندگانيت را ميبخشيدی                                تو مثل نور سخی بودی

نميدانم چرا اين تيکه از شعر فروغ برايم تداعی گر داريوش شد . تنها در اين لحظه و تنها در همين روز اينچنين حسی به آن پيدا کردم . به راستی که نازنينی ديگر است حضورش !

                                  عزيزان هم صدا در اوج ميلاد :

                          ياور از ره رسيده        هواداران داريوش

                             روزنه رهايی            زمستان

                         يه عشق داريوش        داريوش هميشه داريوش

 


هر كسي هم نفسم شد دست آخر قفسم شد

چند هم نفس لينک ثابت مطلب | ابتداي صفحه

طلايه دار

نوشته شده در ساعت ۱۳۸٤/۱۱/۸ توسط مريم

ميخواهم از تو بنويسم . تمام تلاشم اين است که اولين خط را شروع کنم ولی هنوز در اولين کلمه مانده ام . فنجان چايی را برميدارم و باز نگاهم را به صفحه سفيد ميدوزم . چند کتاب ديگر مانده که بايد در اين روزها تمامش کنم اما آنچنان هم مهم نيستند اگر بتوانم اين داستان را بنويسم . هنوز نه راوی معلوم است و نه فضا تنها چيزی که مشخص است يک تصوير است و يک دنيا خاطره . نميدانم از تو نوشتن سخت شده يا من واژه هايم کم شده است که اينچنين سردرگم شده ام . يادم است اولين بار با ( خونه ) همه چيز شروع شد و آشنايی من با کسی که می گفتند خيلی بزرگ است خيلی مشهور است صدايش حرف ندارد ! من تنها می شنيدم هم صدای تو را و هم صدای بيصدای ديگران را . خونه را کامل نمی فهميدم حتی جاهايی را اشتباه می شنيدم ولی همانطور که واقعی تر بود از حفظ ميخواندم . آن موقع هيچ کس از دوستانم خونه را نميشناخت .. برای هيچ کدامشان لحظه ای که آهنگ خاموش شد و تو فرياد برآوردی و سيل غارتگر را نشان دادی مفهمومی نداشت .. بعد نازنين .. آيينه .. پرنده مهاجر .. و ياور هميشه مومن که ميگفتند بهترين است .. آرام آرام به شنيدن صدايت عادت کردم . عادتی از سر اشتياق عادتی که ديگر نيازم شده بود.

                                      

روزها گذشت و من با تجسمی از تو خيالی در پس عکس ها و پوسترها بزرگ شدم .. باز هم بغضم بی دليل با پريا ميشکست ولی هنوز هم آن کسی که مقابلم نشسته بود و از آينده ميگفت نميدانست که من دلخوش اين تصويرم . هيچ چيز از گريه های شبانه و عشق های ناگفته نميدانست . نميخواهم عشقت را فرياد بزنم اما توان سکوتم ديگر نيست . خوب بودنت هميشه بودنت آن چيزی نيست که بتوان در هر جايی پيدا کرد و به گمانم خوشبخت بوده ام که در دام تو گرفتار شده ام . قفسی که ميله های نامرئی اش امکان صعود را ميدهد اما راه فرار را ميبندد !

روزگار نامهربان هميشه هم اينجور نبوده ست .. گاهی هم خورشيد خانوم برف ها را آب ميکند و در ناباوری پلی از شقايق ميزند در جنگلی جاری در هجوم رازقی ... روزی که در هر ستاره در شط خونين افق ها در آب چشمه ساران در آن شبنم در آن گل .... نشانی از تو می بينم  سراغی از تو می گيرم .

آن روزها وقتی کسی از ضيافت های عاشق خبری نداشت وقتی فرياد زير آب معنايی نداشت وقتی هنوز طلايه دار نور و مفسر محبت کولی صد ساله نبود ! شايد در گذشته های دور همبازی کوچه های بچگی نميدانست که آينده از تو چه ميسازد ! که اگر ميدانست دل های کنده شده روی درخت را زير بال شاخه ها بزرگ ميکرد ....

                      اي همه شعر و حكايت

آن روزها ميدانستی که روزگاری نديم روز و شب ميشوی ؟ در اين حريم شبانه ستم گرفته يکی نازنين ميشوی ؟ وقتی که گل در نمياد  سواری اينور نمياد گل بارون زده من ميشوی ؟؟ ....

خدايم .. آه ای خدايم صدايت ميزنم بشنو صدايم .... لطف و کرم خدای را که اين روزها صدمرتبه شاکرم به درگاهش .

     بی همگان به سر شود بی تو به سر نميشود

                                      داغ تو دارد اين دلم جای دگر نميشود

   بی تو برای شاعری واژه خبر نميشود  

                                   بغض دوباره ديدنت هست و به در نميشود

---------------- طالع بينی اين ماه  اهميت ويژه ای دارد چون در ميانه اش تولد کسی ست که يادآور عشق و محبت برای ماست . گرچه با تاخير اما اميدوارم از خوندنشون لذت ببريد ...

- آقايون متولد بهمن                                      - خانم های متولد بهمن ( دلو )


هر كسي هم نفسم شد دست آخر قفسم شد

چند هم نفس لينک ثابت مطلب | ابتداي صفحه

از تو خوندن از تو سر رفتن و موندن

نوشته شده در ساعت ۱۳۸٤/۱۱/٤ توسط مريم

                              

برای گفتن من شعر هم به گل مانده

                                            نمانده عمری و صدها سخن به دل مانده

صدا . صدا كه مرهم فرياد بود زخم مرا

                                              به پيش درد عظيم دلم خجل مانده

اين همان شروع نيمه تمام من است و همان عجز دوباره ام در برابر تو . چه بگويم كه پيش از اين نگفته باشم ! چه بخواهم كه پيش از اين دعا نكرده باشم ؟ چه بنامم كه پيش از اين فرياد نزده باشم ؟ نوشتن از برای تو سخت است و واژه های سنگين قلبم با اشك های يخ زده ام يكی ميشود . انگار كه رخوتش را ببخشد به انگشتانم و بی حس شود وقتی قلم در دستم است و اسمت بر لبم ..

از كجا بايد شروع كرد .. از چه بايد گفت .. از كه بايد خواست ؟ نه آنكه عاشق شوريده ای باشم .. نه در راهت چون ديوانه ای هر شب بخوابم .. نه بر لب ، دوستت دارم بگويم .. نه قدرتی كه ادعای عشقت داشته باشم .

من هيچ نيستم وقتی همه معنا تويی وقتی همه غم ها و شادی ها تويی .. وقتی اميد اين شب ها تويی .

بيش از اين جايز نيست فرياد عجز برآوردن .. در حضورت نه كه بد نيست! كه زيبا باشد ولی در انظار بگويند كه جز ديوانه ای رسوا نباشد ! پس داد عشقت در سينه نگه ميدارم زين پس . تو گر  زينجا بگذری و نشانم بينی دلشادم .... وگر بی اعتنا رد شوی بازهم بمانم !

اين روزها اين ماه يازدهم سال اين واقعه بی تكرار .. شايد اين روزها باشد كه مرا اينچنين شيفته خود كرده ست . زيرا كه ميلاد نورانی اش در ظلمت كوچه های شب برای من ،برای تو ٬برای آن روح سرخورده اميد است . روزنه رهايی ست ميعادش . نازنينی كه ياور هميشه مومن را در كوچه بن بست برای رازقی ميخواند و طلايه دار صبح است در اين روزگار نامهربان . همو كه در بغضی فروخفته و سهم من را از عشق بی حاصل تنها گريه كرده است ...

تو روزنه نوري در خانه ظلمت پوش

من هيچ وقت باور نكردم كه ميتوان با دست خالی خوشحال بود . هيچ گاه باور نكردم كه با دلی شكسته ميتوان سينه جلو داد و لبخند زد . هيچ گاه نپذيرفتم كه بدون عشق ميتوان زندگی كرد . اما نميدانم كه چرا باور دارم كه بدون صدا نميتوان زيست . بدون لمس لحظه های گريستن و عاشق شدن . لحظه های دلتنگی . بدون لحظه های تنهايی ..

 اما ميتوان با دنيايی دلزدگی با كوهباری آشوب با صدای تو آرام گرفت و زندگی كرد . ميتوان تنها با تو شاد بود .

مدتی هست كه حيرانم و تدبيری نيست  عاشق بی سرو پا مانم و تدبيری نيست

از غمت سر به گريبانم و تدبيری نيست   خون دل رفته ز دامانم و تدبيری نيست

از جفای تو بدين سانم و تدبيری نيست    چه توان كرد ؟!

                                                                 پشيمانم و تدبيری نيست !

شرح درماندگی خود به كه تقرير كنم       عاجزم  چاره من چيست ؟

                                                                       چه تدبير كنم !

 


هر كسي هم نفسم شد دست آخر قفسم شد

چند هم نفس لينک ثابت مطلب | ابتداي صفحه