من فقط براي سايه خودم مي نويسم
:: HOMEPAGE :: E-MAIL :: Archive


حسی که هميشه می ماند

نوشته شده در ساعت ۱۳۸۳/۱٢/٦ توسط مريم

بر آني كه رشته پيوند بگسلم            اما مگر گسستني ست ؟

 

زين عهد و پيمان جاودان                مگر مرا توان رهايي ست ؟

 

چگونه مي توانم از ياد برم                آن شكوه ها و اين گلايه ها

 

چگونه فكرت را به در كنم                آن خواهش ها و اين بوسه ها

 

مگر در طلب عشق چه كمم بود ؟      كه اينچنين شايسته رهاييم

 

مگر چه كار نا به جا كرده ام             كه اينچنين سزاوار نابوديم ؟

 

بر آني كه جستجو كني اسرارم          زين قلب پر خواهش و نگاه هاي گرم

 

تا كه پي بري به راز عشقمان            زين بي قراري ها و دلتنگي هاي من

 

برآني كه بيابي گوهر مهر                 ميان قلب من با تو كه درياست

 

برآني كه بداني اين طلب را              كه در چشم و دستان پاك ماست

 

تيز مرو قافله عقب مانده                 

گوش كن پند دل خسته ام را

 

بوسه ام بپذير و لب ببند                  بر هرچه جز عشق گفتني ست

 

اين كام گير و لحظه را خوش باش       كاين جهان و آن جهان گذشتني ست


هر كسي هم نفسم شد دست آخر قفسم شد

چند هم نفس لينک ثابت مطلب | ابتداي صفحه