من فقط براي سايه خودم مي نويسم
:: HOMEPAGE :: E-MAIL :: Archive


ما تا کجا با هم بوديم ؟

نوشته شده در ساعت ۱۳۸٤/٦/٢۳ توسط مريم

بر کدام جنازه زار می زند اين ساز ؟

بر کدام مرده ی پنهان می گريد   اين ساز بی زمان ؟

در کدام غار ... بر کدام تاريخ می مويد اين سيم و زه  اين پنجه ی نادان ؟

بگذار برخيزد مردم بی لبخند ... بگذار برخيزد

زاری در باغچه بس تلخ است

زاری بر چشمه ی صافی   زاری بر لقاح شکوفه بس تلخ است

زاری بر شراع بلند نسيم    زاری بر سپيدار سبزبالا بس تلخ است

بر برکه ی لاجوردين ماهی و باد چه می کند اين مديحه گوی تباهی ؟

مطرب گورخانه به شهراندر چه می کند   زير دريچه های بی گناهی ؟

   بگذار برخيزد مردم بی لبخند   بگذار برخيزد

                                                                 در آستانه - بامداد شاعر

ـ باز هم می ايستم و سينه ام را جلو ميدهم و بادی به گلو انداخته و با غرور خواهم گفت : صبح قشنگی ست . باز هم صبح ها با عجله بيدار ميشوم . نانی خورده نخورده لباس می پوشم و تن سرد خيابان را با اشتياق به جان می خرم .. شايد که من زندگی را دوست دارم !!

ـ باز همان دستورها همان نگاه ها همان داروها . باز صبحی ديگر و من که هنوز روی اين تخت خوابيده ام و انتظار معجزه ای محال را می کشم . کاش مثل يک کمای عميق به خواب می رفتم تا هرچه می دانند و نمی دانند با اين تن فروريخته انجام دهند . اينطور شايد درد را کمتر حس می کردم .

ـ باز باريکه نور زرد خبر از صبحی ديگر ميدهد . يک روز ديگر هم تمام شد و می ماند ۱۶۸ روز ديگر . باز همان پرسش ها و همان تهديدها حتی شايد بدتر و اين انتظار که آيا امروز کسی به ديدنم خواهد آمد . اما نه ! محکوم به فراموشی که ديگر نبايد اميد را انتظار بکشد ... شايد من بيهوده تلاش کرده ام !

ـ باز حرارت خاکستری آفتاب که خبر از آغاز کار ميدهد و اين اميد که شايد امروز بتوان بيشتر به دست آورد . باز فرياد گل مريم و نرگس بر چهارراه های شلوغ و التماس هميشگی در انتهای شب برای يک دسته گل که شايد با پولش بتوان پدر را راضی کرد ..

باز صبحی ديگر و من و اينهمه فکر .. اينهمه کار .. اينهمه درد ... مگر انسان را تا به کجا تحملش هست ؟

                                    کوه ها با هم اند و تنهايند

                                    همچو ما ٬ باهمان تنهايان !

 


هر كسي هم نفسم شد دست آخر قفسم شد

چند هم نفس لينک ثابت مطلب | ابتداي صفحه