من فقط براي سايه خودم مي نويسم
:: HOMEPAGE :: E-MAIL :: Archive


از تو خوندن از تو سر رفتن و موندن

نوشته شده در ساعت ۱۳۸٤/۱۱/٤ توسط مريم

                              

برای گفتن من شعر هم به گل مانده

                                            نمانده عمری و صدها سخن به دل مانده

صدا . صدا كه مرهم فرياد بود زخم مرا

                                              به پيش درد عظيم دلم خجل مانده

اين همان شروع نيمه تمام من است و همان عجز دوباره ام در برابر تو . چه بگويم كه پيش از اين نگفته باشم ! چه بخواهم كه پيش از اين دعا نكرده باشم ؟ چه بنامم كه پيش از اين فرياد نزده باشم ؟ نوشتن از برای تو سخت است و واژه های سنگين قلبم با اشك های يخ زده ام يكی ميشود . انگار كه رخوتش را ببخشد به انگشتانم و بی حس شود وقتی قلم در دستم است و اسمت بر لبم ..

از كجا بايد شروع كرد .. از چه بايد گفت .. از كه بايد خواست ؟ نه آنكه عاشق شوريده ای باشم .. نه در راهت چون ديوانه ای هر شب بخوابم .. نه بر لب ، دوستت دارم بگويم .. نه قدرتی كه ادعای عشقت داشته باشم .

من هيچ نيستم وقتی همه معنا تويی وقتی همه غم ها و شادی ها تويی .. وقتی اميد اين شب ها تويی .

بيش از اين جايز نيست فرياد عجز برآوردن .. در حضورت نه كه بد نيست! كه زيبا باشد ولی در انظار بگويند كه جز ديوانه ای رسوا نباشد ! پس داد عشقت در سينه نگه ميدارم زين پس . تو گر  زينجا بگذری و نشانم بينی دلشادم .... وگر بی اعتنا رد شوی بازهم بمانم !

اين روزها اين ماه يازدهم سال اين واقعه بی تكرار .. شايد اين روزها باشد كه مرا اينچنين شيفته خود كرده ست . زيرا كه ميلاد نورانی اش در ظلمت كوچه های شب برای من ،برای تو ٬برای آن روح سرخورده اميد است . روزنه رهايی ست ميعادش . نازنينی كه ياور هميشه مومن را در كوچه بن بست برای رازقی ميخواند و طلايه دار صبح است در اين روزگار نامهربان . همو كه در بغضی فروخفته و سهم من را از عشق بی حاصل تنها گريه كرده است ...

تو روزنه نوري در خانه ظلمت پوش

من هيچ وقت باور نكردم كه ميتوان با دست خالی خوشحال بود . هيچ گاه باور نكردم كه با دلی شكسته ميتوان سينه جلو داد و لبخند زد . هيچ گاه نپذيرفتم كه بدون عشق ميتوان زندگی كرد . اما نميدانم كه چرا باور دارم كه بدون صدا نميتوان زيست . بدون لمس لحظه های گريستن و عاشق شدن . لحظه های دلتنگی . بدون لحظه های تنهايی ..

 اما ميتوان با دنيايی دلزدگی با كوهباری آشوب با صدای تو آرام گرفت و زندگی كرد . ميتوان تنها با تو شاد بود .

مدتی هست كه حيرانم و تدبيری نيست  عاشق بی سرو پا مانم و تدبيری نيست

از غمت سر به گريبانم و تدبيری نيست   خون دل رفته ز دامانم و تدبيری نيست

از جفای تو بدين سانم و تدبيری نيست    چه توان كرد ؟!

                                                                 پشيمانم و تدبيری نيست !

شرح درماندگی خود به كه تقرير كنم       عاجزم  چاره من چيست ؟

                                                                       چه تدبير كنم !

 


هر كسي هم نفسم شد دست آخر قفسم شد

چند هم نفس لينک ثابت مطلب | ابتداي صفحه