من فقط براي سايه خودم مي نويسم
:: HOMEPAGE :: E-MAIL :: Archive


هديه آسمانی

نوشته شده در ساعت ۱۳۸٤/۱۱/۱٤ توسط مريم

             اي كه بي تو خودمو تك و تنها ميبينم ...

شب فرزندان ناهمگون ميزايد و روز آنها را در بستري از عادت ٬همگون ميسازد
آدم هاي معمولي با نيازهاي معمولي آن چيزي ست كه روزگار ميپروراند !
 

اما شب تك ستارگان را ميدزد
آنها را گوشه اي در پرتو خورشيد ميگذراد
وقتي كه ماه شعاع نقره اينش را بالاترين نور ميداند
شب آن تك ستاره را در اوج طلوع خورشيد ميگذراد ! 
 تا اسير اين گردش دوار نگردد
 تا كه بيهوده نقطه پرگار نگردد

آنها را ميزايد در روشنايي تصوير الهی
و ميپروراند به زير چتر سنگين لطفش
تا از آنان مردمي بسازد چنين پاك  ٬  چنين آزاد

آن شب ستاره اي جست  ..... ماه بيرنگ شد ......  خانه روشن شد 
                                      و
تو از ميان ابرها سركشيدي 

آن شب خدا ستاره را به آسمان وام داد
                                              وتو را به زمين
به نيكويي يك فرزند ...

                   به سرفرازي يك مرد

و به جاودانگي يك صدا
                                 آري
اي زيباترين هديه
                                                       و اينك زمين از خدا تو را وام دار است !!

....... نميتوان چيزی گفت نميتوان حتی چيزی نوشت نميتوان در اوج احساس از تو به زيبايی سخن گفت . اگر کم گفتم اگر بد گفتم مرا ببخش که بيش از اين توانم نيست .
                             

                              ای عزيزترين دل تولدت مبارک !

                               عزيزان هم صدا در اوج ميلاد :

                          ياور از ره رسيده        هواداران داريوش

                             روزنه رهايی            زمستان

                         يه عشق داريوش        داريوش هميشه داريوش


هر كسي هم نفسم شد دست آخر قفسم شد

چند هم نفس لينک ثابت مطلب | ابتداي صفحه