من فقط براي سايه خودم مي نويسم
:: HOMEPAGE :: E-MAIL :: Archive


بهار

نوشته شده در ساعت ۱۳۸۳/۱٢/٢٧ توسط مريم

گل ها با جوانه هايشان پرواز را به پرستو ها هجي مي كنند

 

خورشيد گرمايش را بخشيده به چكاوك ها

                                                و شب سرمايش را وام داده به اتاقك زير شيرواني

همه چيز صورتي تازه يافته

                                           جلوه اي محو و رنگي در ادغامي از طبيعت .

 

اما من هنوز سردم است

 

و در سكوت يخ زده ام دانه برف مي بارد

 

گويي هنوز گرمايش مرا ذوب نكرده

 

شايد همچو سال قبل و قبل تر از آن

 

وقتي كودكي در ميان باغچه دنبال پروانه ها مي چرخيد

 

و تنها هديه اش به تو لبخند بود

 

كه چه ساده و چه ارزان آنرا مي باخت

 

وقتي هنوز كودكي بود كه بادبادك ها را دوست مي داشت

 

شايد بعد از آن سالها بود كه حس كردم هرگز گرم نخواهم شد ..

 

و اينك بهار درها را باز مي كند و پنجره ها را

                                       

و اطلسي ها و رازقي ها را به ترجمان نور و آينه دعوت مي كند

 

پرده ها كنار مي روند

                            نسيمي ملايم روي گونه ام مي نشيند

 

قطره اي گرم فرو مي ريزد در خنكاي بهار

 

و چشم هايي كه مي سوزد از بي خوابي

 

و ناله اي كه بر مي آيد از بي قراري

 

كه من هنوز سردم است

                               و هيچ وقت گرم نخواهم شد ...

 

 


هر كسي هم نفسم شد دست آخر قفسم شد

چند هم نفس لينک ثابت مطلب | ابتداي صفحه